De kerstdagen zijn alweer voorbij. En weet je wat ik het leukst vind aan deze dagen…mijn kerstpakjes. Ik mag weer heerlijk creatief los gaan om mijn lichaam van een kleedje te voorzien die het thema 'Kerst' uitstraalt. En, niet onbelangrijk, toch een erotisch tintje uitademt.
Vorig jaar kan ik me nog goed herinneren. Destijds werkte ik voor het bedrijf van mijn schoonvader. Op het internet had ik een super tof kerstpakje gezien voor Crazyland. Aangezien deze uit Amerika moest komen dacht ik er goed aan te doen het naar de zaak in Nederland te sturen. Want met die gekke Belgen weet je maar nooit. Dat had ik dus niet moeten doen. Ook al raak ik mijn ondeugende en wilde imago nooit geheel kwijt, ik probeer het in sommige situaties toch wel iets te verdoezelen.
Met mijn grote mond was ik natuurlijk razend enthousiast over mijn kerstfeest en mijn kerstpakje. Het was dan ook niet vreemd dat iedereen in het bedrijf op de hoogte was van mijn “zeer keurig” kerstfeest en mijn “kerstgala pakje”. Niet dat ik niet durf of wil zeggen dat het eigenlijk tegenovergesteld is, maar ik kan me voorstellen dat klanten van mijn schoonvader niet graag horen hoe graag ik halfnaakt ronddartel in een ware vrouwenoase.
Elke vrijdag wordt er op de zaak friet gegeten. Alle collega’s komen na de koffiepauze naar de centrale hal om hun bestelling door te geven. Toevalligerwijs was deze dag niemand ziek of vrij, waardoor er wel 40 collega’s aan de balie stonden. Tot overmaat van ramp waren er ook klanten van een vertegenwoordiger die mee wilden eten. Hey, riep onze secretaresse, daar heb je de postman met een kerstpakketje. Ik hoorde hem vanaf het einde van de rij collega’s roepen: “ik heb een pakketje voor Lautje”. Helemaal enthousiast zei ik: “jippie, mijn kerstpakje”. Ik had het nog niet over mijn lip laten glijden of een aantal mensen uit de rij riepen: “ maak open ik ben benieuwd”. Toen de postman zich door de rij naar voren wurmde, drong het pas tot me door. Het pakketje dat hij in zijn handen had paste nagenoeg door de brievenbus. EN DIT WAS MIJN “GALAPAK” DIE IK AAN ZOU DOEN. Ik begon rood aan te lopen en probeerde een uitweg te bedenken, maar tevergeefs. Ik moest mijn pakje showen.
Met het schaamrood op mijn kaken maakte ik het pakketje open. Ik haalde de kerstmuts er als eerst uit en zei heel schijnheilig: “Oh, het is alleen maar de kerstmuts ik dacht al”. Tot een collega het pakketje van de tafel pakte en het resterende eruit haalde. In vol ornaat en onderwijl druk giechelend, werd mijn kerstpakje uitgebreid getoond aan iedereen. Het pakje bestond uit zo weinig stof, dat de draden in de stof overheersten. Tja, hoe wil je jezelf er dan nog uit redden? De reacties waren wisselend. Sommige collega’s waren enorm gechoqueerd, waar anderen juist pretoogjes kregen, en graag mee wilden.
Al met al is het mijn eigen schuld. Mijn reputatie ligt aan flarden. Ik ook altijd met mijn grote mond. Ik hoop dat ik er nu eens van heb geleerd dat ik óf niets óf de waarheid moet zeggen. Maar de waarheid verdoezelen om zo beter over te komen werkt vroeg of laat altijd tegen je.
Vorig jaar kan ik me nog goed herinneren. Destijds werkte ik voor het bedrijf van mijn schoonvader. Op het internet had ik een super tof kerstpakje gezien voor Crazyland. Aangezien deze uit Amerika moest komen dacht ik er goed aan te doen het naar de zaak in Nederland te sturen. Want met die gekke Belgen weet je maar nooit. Dat had ik dus niet moeten doen. Ook al raak ik mijn ondeugende en wilde imago nooit geheel kwijt, ik probeer het in sommige situaties toch wel iets te verdoezelen.
Met mijn grote mond was ik natuurlijk razend enthousiast over mijn kerstfeest en mijn kerstpakje. Het was dan ook niet vreemd dat iedereen in het bedrijf op de hoogte was van mijn “zeer keurig” kerstfeest en mijn “kerstgala pakje”. Niet dat ik niet durf of wil zeggen dat het eigenlijk tegenovergesteld is, maar ik kan me voorstellen dat klanten van mijn schoonvader niet graag horen hoe graag ik halfnaakt ronddartel in een ware vrouwenoase.
Elke vrijdag wordt er op de zaak friet gegeten. Alle collega’s komen na de koffiepauze naar de centrale hal om hun bestelling door te geven. Toevalligerwijs was deze dag niemand ziek of vrij, waardoor er wel 40 collega’s aan de balie stonden. Tot overmaat van ramp waren er ook klanten van een vertegenwoordiger die mee wilden eten. Hey, riep onze secretaresse, daar heb je de postman met een kerstpakketje. Ik hoorde hem vanaf het einde van de rij collega’s roepen: “ik heb een pakketje voor Lautje”. Helemaal enthousiast zei ik: “jippie, mijn kerstpakje”. Ik had het nog niet over mijn lip laten glijden of een aantal mensen uit de rij riepen: “ maak open ik ben benieuwd”. Toen de postman zich door de rij naar voren wurmde, drong het pas tot me door. Het pakketje dat hij in zijn handen had paste nagenoeg door de brievenbus. EN DIT WAS MIJN “GALAPAK” DIE IK AAN ZOU DOEN. Ik begon rood aan te lopen en probeerde een uitweg te bedenken, maar tevergeefs. Ik moest mijn pakje showen.
Met het schaamrood op mijn kaken maakte ik het pakketje open. Ik haalde de kerstmuts er als eerst uit en zei heel schijnheilig: “Oh, het is alleen maar de kerstmuts ik dacht al”. Tot een collega het pakketje van de tafel pakte en het resterende eruit haalde. In vol ornaat en onderwijl druk giechelend, werd mijn kerstpakje uitgebreid getoond aan iedereen. Het pakje bestond uit zo weinig stof, dat de draden in de stof overheersten. Tja, hoe wil je jezelf er dan nog uit redden? De reacties waren wisselend. Sommige collega’s waren enorm gechoqueerd, waar anderen juist pretoogjes kregen, en graag mee wilden.
Al met al is het mijn eigen schuld. Mijn reputatie ligt aan flarden. Ik ook altijd met mijn grote mond. Ik hoop dat ik er nu eens van heb geleerd dat ik óf niets óf de waarheid moet zeggen. Maar de waarheid verdoezelen om zo beter over te komen werkt vroeg of laat altijd tegen je.
